Bir varmış... Bir yokmuş...

bir hikaye bu.. ilk sayfaları 2.5yıl öncesinde yazıldı.. bir hikaye bu.. çilek kokulu yaprakları kitabın. turuncu kaplı. iki yazarı var... bir varmış bir yokmuş diye başlıyor.. evet.. bir varız bir yokuz zaten.

keşke günlerden kötü bir gün olmuş olsaydı sadece. sadece kötü bir gün olsaydı. o yüzden kızarmış olsaydı gözlerim. o yüzden anlamsızca, manasızca, sebepsizce ağlamış olsaydım. yani demek istediğim keşke bir sebebi olmasaydı ağlamamın. günlerden kötü ve sana geldiğim bir gün olsaydı keşke. minibüse binip size giderken içimden geçirdim geçen gün bunu. keşke evde kapıyı yine sen açabilseydin bana. çok ufak şeyler var. etrafımdaki kimseye anlatamayacağım birçoğunun anlamayacağı ve zaten birçoğunun umrunda olmayacak kendimce "yalnız"ca düşündüğüm, farkettiğim, hissettiğim şeyler..

acı veriyorlar elbette. üzüyorlar..

eve geldiğim zaman senin odanın önünden geçerken ne kadar hızlanıyor kalp atışlarım.. hala alışamadım belki o odada günlerdir uyumamış olmana. uyumayacak olmana. senin o evde olmamana.. alışamıyorum evet.

sonra evime dönerken düşündüm.. keşke sadece günlerden kötü bir gün olsaydı. ağlamak için ne bir sebebim olsaydı ne de yan koltuğum boş olsaydı. hala alışamamak bu.. günün koşturmasından sonra hep seninle yaptığım birşeyi yalnız yapacaksam sanki seninle yapacakmışım gibi düşünüyorum. sonra ayılıyorum..

"murat burda yok ki..."

yok evet.. bir varmış bir yokmuş..
ve hepsini düşündükten sonra.. kendimle gurur duyuyorum. bu kadar alışamıyor ve acı çekiyorken hala kendime iyi şeyler fısıldayabildiğim için.. çünkü etrafımda gözüken o koca koca arkadaşlıklar, bağlar, sevgiler koca bir yalan! hepinizin hayatında vardır eminim fısıldayan birileri. kıymetini bilin. aman derim! sizi bulmasın yaşadığım bu koca yalnızlık. altından kalkamazsınız belki.. başkalarının fısıldamasına alıştıysanız.. işte insan tüm bu fısıltıları kendi kendine söyleyince, kendi kendine düştüğü zaman yerden kaldırınca, kendi kendine yalnızlığını doldurup kendini mutlu ettikçe diyorki, keşke yapmacık olsaydım, keşke işimi göreceğim kadarıyla sevseydim hepsini.. yapmadım bunu. değer verdim. şimdi yıllarca kendime "salak" desem yine hıncımı alamam kendimden.. yani sevgili okur, bir varlar bir yoklar işte. kendileri gibisi kendilerini bulmasın inşallah...

hiçbirinize ihtiyacım yok aslında... sayenizde en iyi dostu da arkadaşı da benim kendimin.. sayenizde çok canım yanmış.. sayenizde bugün yaşayabileceğim yalnızlığı en keskin haliyle yaşıyorum..

hanginizin neler yaptığını bir gün hatırlamayacağım..
ama hanginiz bana ne hissettirdiniz hepsini hatırlayacağım...

acı veriyorlar elbette.. üzüyorlar.. ama hayatımın tüm hayırsızları sağolsunlar..

hayatımın geleceğini nelerin şekillendireceğini, nasıl şekilleneceğini ve nedenlerini bugünden hissediyor olmak muhteşem bir duygu..ben geleceğimle ilgili çok şeyi bugünden hissediyorum..

bir hikaye bu.. ilk sayfaları yıllar öncesinde yazıldı.. bir hikaye bu.. macera, kahkaha, gözyaşı uzun uzun bir sürü yollarda geçen bir hikaye.. mis gibi dost kokan.. kaç yazarı var? gelecekten bir vakit cevabı var bu sorunun.. şimdiden tahminlediğim..

keşke günlerden öylesine bir gün olsaydı..
keşke sevgili..

ne yüzünü görmeye.. ne sesini duymaya.. sınırlı olmasaydı vakit..
keşke.. bugünlerde.. sen benim yanımda olsaydın...
keşke...