fotoğraflar...renkleri canlı.. simalar solmuş artık. ne büyük sarmaş dolaş kahkahalar var ellerimin arasında.. şimdi? ne koca mesafeler. kim bilir nerede bıraktık birbirimizi en son? neden bıraktık ya da nasıl bıraktık... 5N1K güzel derstir...
dostluklar...dünün o en sıkı yan-ları..içelim, gezelim, gülelim, dökelim, kusalım, bitelim, düşelim, kalkalım, sarılalım, tekme tokat dalalım, acıtalım, acıyalım, sevelim, sarmalayalım, susalım...
sustuk.. evet.
o kadar eski yıllara gittim ki elimde olup, aklımda olmayan şekliyle... çok eskilere. gerçekten nerede o insanlar bilemiyorum şimdilerde... zaten. birçoğu simada yediğim kazıklar canlandı içimde.. üstlerindeki tozlar havalandı.. hissettim. o gün gibi acıttı...
elimde tuttuğum birkaç fotoğraf... sayısı bilmem kaç. kalabalık ve kabalık serbest... alınmaca gücenmece yok bak! hı hım... yok... kazık serbest. hissettirmeden, farkettirmeden geçir geçirebildiğin kadar! hı hım... hissetmedim.. yedim kazıkları orama burama.. en çok kafama yedim kendi laflarımı. kızgınken ne çok acıtıyor insan yarasından ötürü kendini. harcıyor yer yer. batırıyor iğneleri çoğu çoğu. susuyor sonra sızım sızım sızlıyor.. ta içi..
fotoğraflara baktım bir bir..eski sevgililerime de denk geldim. işin komik tarafı o. o fotoğraflardan sonraki belki 2.gün belki 7.gün biten ilişkilerin bitmeden önceki kareleri.. garip oluyor insan.
farkettim ki.. ne kadar noktası konmuş olursa olsun. hatıralarıma fazlasıyla sahip çıkmışım ben. en kötü hatıralarım bile olsalar yine de kesmemişim, biçmemişim, atmamışım.. çöpe gitmemiş hiçbiri.. saklamışım...
yaraları içimde hala. saklıyorum onları da. belki bağlantılıdır belki değil... üzüldüm sadece. farkettim ki onca kötü hatıradan sonra.. benim dostum olamıyor. dostluk kapısı açıldığı zaman ben susuyorum... yani ne kadar geçmiş bile olsalar hala bugün elimde duruyorlardı işte...
bir makas aldım..
kestim.. kestim.. kestim...
kesik kesik yırtık pırtık yaralarımı attım çöpe..
şimdi sadece gönlümdeki çiziklerini, verdikleri acıları taşıyorum.. pek fark yok. içimin dostluk yakası yırtık pırtık sonuçta... kesik kesik. köprüler atılmışcasına.. kimse geçemiyor aynı yoldan.. yani dostluk kapısından..
halbuki ne iyi biliyorum o köprüde kamp kursun yahu diyebileceğim insanlar var etrafımda.. ama bu başka birşey...
güveninize sahip çıkın...
güveninizi kazanmış dostlarınıza da...
sarılın...
sımsıkı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder