Düş müydük? Düştük mü yoksa sevgili?

içim direniyor gözlerimin ağırlığına...

içim direniyor uykuya hapsolmamak için...

içim direniyor.. bedenime... yorgun ve bitkin bedenim.. ah...

gözlerim direniyor gecenin yerleştirdiği her bir pamuk hayale.. gözlerim direniyor içimi uyutmayı isterken dudaklarım ninniye hazır.. ama gece bu işte! gece yine bir "neden" gecesi.. iç hesaplaşmanın en keskin geçen zamanlarından bir zaman... gece işte ne yaparsın.. siyahın işi...

dudaklarım yabancı bir sesle fısıldar...

"sevgili.. neden yanımda değilsin ki..."

kulaklarım küskün... kalpten yana hep. duyulası fısıltıları pek iyi bilir... ne dökülürse dökülsün dudaklarımdan bu gece de duvarlar sahiplenecek her kelimemi biliyorum...

sanki... çıkınca söz ağızdan. azalırmış gibi. ağırlık... halbu ki...yaşlarım çoğalıyor... sussam hiç ses çıkarmasam peki? hıçkırık tutuyor.. yaşla karışık...

bir kırık inleme hali...

nasıl acı tadı..

kokusu umut..

adı "biz".

bir yitik inleme sesi...boğulmadan önceymişcesine ya da boğulurken... çırpınırken ellerimle bu yatakta.. ellerim yüzümde. gözlerim kapalı... ordasın işte!

gözlerim kapanmasın isterim işte bu yüzden...zaten bakma.. onlarda aşka küstü bu ara... rengi kırmızı.. kokusu özlem.

zaten...

kalbim de küstü...

solgun rengiyle kırgınlık kokulu..

sesi.. ah! dercesine...

hüzünlü gibi...

içim direniyor...

titreyen dudaklarıma...

zaten... damla damla küslük akıyor her yanımdan...

gecenin ne suçu var...

Zaten suçlu da var ya da yok... değişmeyecek ki yaşanan zamanın hissettirdikleri...

sevgili...

düştüm ben... ellerin yok olmuş... sesin? duyulmuyor...

kokun... burnumda.. ama düştüğüm için ağlıyorum ben... çok acıdı canım. o yüzden ağlıyorum elbette sorulur mu bu hiç?

geçer belki kapanır yara..

eğer doğru ilaçları alırsam.

neden olmasın...